Gerçek Bir Hikaye

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Okulun ilk günü, ilk derste profesörümüz, önce kendini tanıttı ve sonra,
– Bu yıl, yepyeni bir öğrencimiz var.
– Çok ilginç biri bakalım bulabilecek misiniz? dedi.
Ayağa kalkıp etrafa bakmaya başlamıştım ki, yumuşak bir el omzuma dokundu, arkama döndüm.
Yüzü iyice kırışmış bir yaşlı hanımefendi, bana gülümseyerek bakıyordu.
– Ben Rose dedi.
– Benim adım Rose, yakışıklı.
– 87 yaşındayım.
– Madem tanıştık seni kucaklayabilir miyim?
Güldüm.. “Tabii” dedim.
– Hadi sarıl bana.
Öyle sımsıkı sarıldı ki.
“Bu kadar genç ve masum yaşta üniversiteye niye geldin” diye şaka yaptım.
Minik bir kahkaha ile yanıtladı.
– Buraya zengin bir koca bulmaya geldim.
– Evlenip birkaç çocuk doğuracağım.
– Sonra emekli olup dünya turuna çıkacağım. Gülüştük.

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Dersten sonra kantine gidip, birer sütlü çikolata içtik.
Hemen arkadaş olmuştuk. Ertesi gün ve ertesi üç ay, sınıftan hep birlikte çıktık ve hep kantinde lafladık.
Öyle akıllı ve öyle deneyimliydi ki, onu dinlemekle, derslerden daha çok şey öğrendiğimi hissediyordum.
Sömestr boyunca Rose kampüsün ilahesi oldu.
Nereye gitse etrafı çevriliyor, çok çabuk arkadaş ediniyordu.
İyi giyinmeyi seviyor, diğer öğrencilerin ilgisini çekmeye bayılıyordu.
Rose hayatını yaşıyordu. Hepimizden daha canlı, daha dolu yaşıyordu..

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Sömestr tatili sonunda, Futbol Balosuna davet ettik Rose’u. Konuşma yapması için.
Orada bize verdiği dersi unutmama imkan yok.
Konuşmasını önceden hazırlamış ve bir yığın karta kocaman kocaman yazmıştı.
Elinde bu deste ile kürsüye yürürken, kartları elinden düşürdü.
Konuşma darmadağın olmuştu. Şaşkın, biraz da utanmış mikrofona doğru eğildi.
“Ne kadar beceriksizim, değil mi? Özür dilerim.
Buraya gelmeden önce heyecanım yatışsın diye bir duble viski attırdım. Sonucu görüyorsunuz.
Şimdi bu kartları toplasam bile onları yeniden sıraya koymam mümkün değil.
Onun için en iyisi ben size aklımda kalanları söyleyeyim, olur mu?

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Biz kahkahalarla gülerken, o bardaktan bir yudum su aldı ve konuşmasına başladı.
– Yaşlandığımız için eğlenmekten, oynamaktan, yaşamaktan vazgeçmeyiz.
– Eğlenmek, oynamak ve yaşamaktan vazgeçtiğimiz için yaşlanırız.
– Genç kalmanın, mutlu olmanın ve başarıya ulaşmanın sadece dört sırrı vardır.
– Her gün gülmek ve yaşama katacak mizah bulmak.
– Bir rüyanız olmalı mutlak.
– Rüyalarınızı kaybettiniz mi, ölürsünüz.
– Etrafımızda dolaşan pek çok kişi aslında ölü ve bundan kendilerinin bile haberi yok.
– Yaşlanmakla, büyümek arasında çok büyük bir fark vardır.
– Eğer 19 yaşındaysanız ve bir yıl hiç bir şey yapmadan, hiç bir şey üretmeden bir yıl sırtüstü yatarsanız, sadece bir yaş yaşlanır, 20 olursunuz.
– Ben 87 yaşındayım ve ben de bir yıl hiç bir şey yapmadan, hiç bir şey üretmeden sırtüstü yatarsam, 88 yaşımda olurum.
– Herkes bir yılda bir yaş yaşlanır.
– Bunun için özel bir yetenek ya da bilgiye ihtiyaç yoktur.
– Oysa bir yaş daha büyümek için, mutlak bir şeyler yapmak, üretmek, kendini geliştirecek fırsatları bulmak ve kullanmak gerekir.
– Asla pişman olmayın..
– Biz yaşlılar, genelde yaptıklarımızdan değil, yapmadıklarımızdan pişman oluruz çünkü.
– Ölümden korkan insanlar, pişman olanlardır.
– Pişman olmaktan korktukları için hiç bir şey yapmayanlardır.

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

Ders yılı sonunda Rose, yıllarca önce başlayıp, yaşam mücadelesi içinde ara vermek zorunda kaldığı üniversiteyi çok iyi derece ile bitirdi.
Mezuniyet töreninden bir hafta sonra, uykusunda, huzur içinde öldü. Cenaze törenine 2 binden fazla üniversite öğrencisi katıldı.
“Yapabileceğimiz her şeyi yapmak için asla geç olmayacağını” öğretti hepimize. Bu muhteşem kadının anısına layık bir törendi.

Rose’un öğretisi aslında dünyanın bütün üniversitelerinde zorunlu ders olmalıydı..
“Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur”

Her zaman bir rüyanız ve onu gerçekleştirebilecek ruhunuzun olması dileğiyle..

Alıntı

Hikayeler ilginizi çekiyorsa buradan ulaşabilirsiniz.

Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur

The post Çok Geç Diye Bir Zaman Yoktur appeared first on Dilek Mektubu.

Farenin Hikayesi

The post Farenin Hikayesi appeared first on Dilek Mektubu.

The post Sevgi Hikayesi appeared first on Dilek Mektubu.

The post Bizden Olmayanlar appeared first on Dilek Mektubu.

The post Bir Bardak Süt appeared first on Dilek Mektubu.

The post Hayır ve Şer appeared first on Dilek Mektubu.

Zengin bir aile kafa dinlemek için şehirden uzak bir yerde yarı mahalle yarı köy denebilecek bir bölgeden ev satın almış.


O civarda üç dört adet ev varmış. Aile buraya yerleşince derin bir nefes almış. Şehir ve iş hayatı onları öyle yorup bıktırmış ki dört yıldır buradan kaçma planları yapıyorlarmış.


Önce hastalıklar belirmeye başlamış. Ardından huzursuzluk meydana çıkmış, son olarak birbirlerine karşı duyarsız davranmaya başlamışlar.


Aldıkları ev kullanılmış olduğundan güzelce tadilat yaptırmışlar. Camlar kapılar değişmiş, banyo lavabo yenilenmiş, çatı elden geçirilmiş, alçısı boyası en iyi biçimde yapılmış.


Bahçesini, sipariş edilen ağaç ve toprakla düzenlettirmişler. Tam bir keyif ve mutluluk ocağına dönüşmüş. Önceleri hafta sonu, daha sonra hafta içi de burada yaşamaya başlamışlar.


Çevrede o evden hariç üç ev daha varmış. Diğer iki ev yeni ve lüks görünümlüyken öbür ev eski ve gösterişten uzak bir yapıdaymış.


İçinde dört kişilik bir aile yaşıyormuş. Anne, baba ve iki çocuk. Hayat dolu ve enerjik bir görüntüleri varmış.


Baba sabah evden çıkıp işe giderken, anne ve çocuklar onu uğurlar, tebessüm ve kahkahayla yolcu ederlermiş.


Oraya yeni taşınan aile mutsuzluktan şikâyet edip gülmeyi unuttuğu için, komşuları olan bu fukara ailenin nasıl böyle neşe dolu olduklarına hayret ediyorlarmış.

İş dönüşü baba eve gelir anne ve çocuklarla şen şakrak olurlar, bahçedeki gülüşmeler taa yolun karşısından duyulurmuş.


Yokluğa eksiğe rağmen ellerindekilerle öyle mutlu yaşıyorlarmış ki o keyif padişahlarda bile yokmuş.


Derdi tasayı yanlarına bile yaklaştırmıyor, hasta olduklarında “bu da bir sınav” deyip gülmeyi eksik etmiyorlarmış.


Diğer komşular bunların haline alışık olduğundan garipsemiyor, anlayışla karşılayabiliyorlarmış. Ama yeni taşınan aile şaşkınlıktan çıldırmaya başlamış.


Bir gece bahçede otururken bu aileyi gizlice gözetlemeye, ne konuşup neye güldüklerini öğrenmek için dinlemeye karar vermişler.

Hava iyice kararmış, yeni taşınan ailenin anne ve babası, çocuklar uyuduktan sonra sessizce evden çıkıp yolun karşısındaki yoksul ailenin bahçe duvarına yaklaşmış. Sesler iyice netleşmiş, tebessüm, kahkaha. espri havada uçuşuyormuş. Baba, fıkralar anlatıyor, anne de çocuklara masallardan bahsedip sohbet ediyorlarmış.


Baba zaman zaman işyerindeki komik olayları dile getiriyor, çocukları gülme krizine sokuyormuş.


Duvarın dibindeki karı koca bunları izlerken hayrete düşmüşler. Fukaranın neşesi var da bizim yok, diye üzülmüşler. Üstelik bahçedeki masada çay zeytin, ekmek ve peynirden başka yiyecek bir şey yokmuş.


Zengin aile onların o halini görünce kendilerine sitem etmişler. Varlıktan ve seçeneklerden dolayı katılaştıklarını anlamışlar. İbretlik manzarayı hafızalarına kazıyıp oradan gizlice uzaklaşırken eşinin ayağı tenekeye vurarak ses yapmış.


Fukara aile, gelen sesi merak edip oraya doğru koşmuş. Karı koca utanç içinde karanlıkta öylece duruyorlarmış. Komşuları şaşırmışlar. Gecenin bir vakti orada ne aradıklarını merak edip sormuşlar.

Zengin adam; “Neşemizi kaybettik, insanlığımızı yerlere düşürdük, siz ki imkânsızlıklardan dolayı en ufak bir yakınmada dahi bulunmadınız. Burada bir saattir gizlice sizi dinliyoruz. Sohbetinizde dünya malıyla ilgili bir tane kelime geçmedi. Şu da eksik, bu da yok demediniz. Biz zengin olduğumuz halde böyle neşeli olamadık.” demiş.


Fukara aile onları bahçeye davet etmiş. Taze çay demlemişler. Güzelce tanışmışlar. Sohbet koyulaşmış. Onların neşesi zengin aileye de yansımış. Merak edip sormuşlar. “Bu yaşama sevinci nereden geliyor?” diye.


Fakir adam cevap vermiş:
“Biz hiçbir zaman elimizde olmayanlara kafayı takmadık, birbirimizi insan olduğumuz için sevdik, yapamayacağımız işlere kafa yormadık, alamayacağımız şeyleri hiçbir zaman düşünmedik.


Elimizde ne varsa onunla yetindik, kıymetini bildik. Eskiyi değerlendirdik, israf etmedik, gücümüz nisbetinde hareket ettik ve en önemlisi de birbirimize sürekli “hayatım, gülüm, canım, bir tanem dedik. Bizim neşemiz buradan gelir.”

Zengin aile donup kalmış. Fakir adım anlatmaya başlayınca kendi açgözlülüklerini, bitmek bilmeyen alınacaklar listesini, diğer insanlarla girdikleri amaçsız ve faydasız rekabetleri hatırlamışlar.

The post Fukaranın Neşesi appeared first on Dilek Mektubu.

The post Kız Çocukları Özeldir appeared first on Dilek Mektubu.

The post Pencere appeared first on Dilek Mektubu.

The post Kıymet appeared first on Dilek Mektubu.